Conxunto de minerais da subclase dos filosilicatos. Os minerais arxilosos teñen unha grande influencia no comportamento do solo polo seu pequeno tamaño (uns poucos micrómetros), a súa elevada superficie específica e a súa carga eléctrica superficial. Identifícanse principalmente utilizando análise por difracción de raios X e pódense observar con microscopio electrónico de transmisión. A súa estrutura é laminar cunha capa tetraédrica (T), formada por unións Si=O que constitúen un poliedro de coordinación (SiO₄⁴⁻), constitúe a estrutura básica, se ben nunca se presenta illada (átomos de outros elementos poden substituír ás veces ao Si na estrutura). Tamén entran a formar parte de esta estrutura laminar unha ou dúas capas octaédricas (O), formadas por unións de aluminio con osíxeno ou hidroxilos que orixinan un poliedro de coordinación (Al₂(OH)₆), que se pode encontrar illado cunha estrutura similar á da gibbsita (Al(OH)₃) que forma unha capa dioctaédrica ou á da brucita (Mg(OH)₂) que forma unha capa trioctaédrica. A unión de capas tetraédricas e octaédricas dá lugar a diferentes minerais de arxila. Unha capa tetraédrica unida a unha capa dioctaédrica dá lugar a minerais 1:1 ou T-O (grupo do caolín); a unión dunha capa tetraédrica a ambos lados dunha capa octaédrica forma minerais 2:1 ou T-O-T (micas, vermiculitas e esmectitas), mentres que a existencia dunha capa octaédrica entre dúas láminas T-O-T dá lugar a arxilas 2:1:1 ou TOTO (cloritas). As arxilas interestratificadas están formadas por láminas mixtas dos tipos anteriores. Tamén se inclúen dentro dos minerais da arxila os que teñen una estrutura fibrosa (paligorskita e sepiolita). As propiedades dos minerais da arxila dependen en boa medida da súa estrutura, como por exemplo o espazado interlaminar, a expansibilidade, a absorción de auga, a capacidade de intercambio catiónico e os efectos térmicos.