Deficiencia de ferro na planta que se manifesta por un amarelamento das zonas entre as veas das follas novas. Produce a diminución ou inactivación de tódolos procesos fisiolóxicos nos que intervén o ferro, especialmente na formación de clorofilas e na fotosíntese. Ten lugar en medios aireados, co ferro en forma oxidada, e en presenza do anión hidroxenocarbonato (HCO₃⁻), que produce a súa precipitación e reduce a súa biodispoñibilidade. O anión hidroxenocarbonato pode proceder da disolución da calcaria activa do solo ou de augas de rega que o conteñen. Este déficit de ferro é menos frecuente en solos anegados, con drenaxe deficiente e pouca aireación.