O enfoque clásico, anterior a 1980, consistía na utilización de métodos de fraccionamento químico, aínda que as características das fraccións individuais obtidas a miúdo varían debido ás técnicas utilizadas.

A partir da década de 1990 introduciuse o fraccionamento físico da MOS nos seus constituíntes orgánicos e inorgánicos e, con desenvolvemento das técnicas instrumentais, fóronse introducindo outros enfoques para caracterizar a MOS.

As fraccións de MOS máis novas e de idade intermedia identificáronse como as máis dinámicas en relación coa actividade biolóxica e as funcións físicas; mentres que as fraccións cunha vida media máis longa contribúen máis á reactividade e funcións fisicoquímicas e químicas do solo. Non obstante, a heteroxeneidade dentro das fraccións de MOS fai que a interpretación e a aplicación da información obtida resulten difíciles.