Mecanismos que permiten explicar a tolerancia das plantas halófilas a ambientes salinos.

Poódense deber a: 1) adaptacións morfolóxicas: diminución do tamaño foliar, suculencia en caules e follas, diminución do número de estomas, glándulas excretoras do exceso de sales; 2) adaptacións fisiolóxicas: retraso na xerminación e/ou maduración, acurtamento do ciclo biolóxico, engrosamento de cutículas, concentración de sales nos tecidos das follas, selección de ións específicos; 3) cambios fenolóxicos: retraso na floración.

De acordo co mecanismo diferéncianse os seguintes tipos de halófitas: 1) euhalófitas, que acumulan sales nos tecidos (p. ex., Salicornia spp); 2) crinohalófitas, que teñen glándulas excretoras de sales (p. ex., Limonium delicatulum, Frankenia pulverulenta); 3) glicohalófitas, cunha absorción selectiva de sales (p. ex., Hordeum maritimum); 4) locohalófitas, que confinan sales en estruturas especiais (p. ex., Atriplex halimus).