Forma vital na que a planta pasa a época desfavorable coas xemas dormentes cerca da superficie do solo, a menos de 25 cm de altura. A parte aérea pode alcanzar maior altura, pero as ramas morren por enrriba de dita altura, de modo que as xemas poden quedar protexidas por un manto de neve ou de follada. En xeral considéranse caméfitos aos arbustos.

Distínguense os seguintes tipos: caméfitos erráticos, con capacidade para moverse, como Tillandsia procumbens; caméfitos en espaller, en alfombra, como Loiseleuria procumbens; caméfitos fruticosos, con mata sufruticosa con caules erectos, como o tomiño (Thymus vulgaris), a arandeira (Vaccinium myrtillus); caméfitos graminoides, como as gramíneas camefíticas que forman matas densas, como Stipa gigantea, Stipa tenacissima, Lygeum spartum; caméfitos pulviniformes, en almofada ou coxín, con matas densamente apertadas, como o ourizo da serra (Armeria caespitosa, o coxín de monxa (Erinacea anthyllis), Silene acaulis, Ptilotrichum spinosum; caméfitos reptantes, rastreiros, como Hieracium castellanum, Bromelia hieronymi; caméfitos rosulados, en roseta, como Bromelia serrae, Agave deseti; caméfitos sufruticosos, subarbustos, cuxos caules aéreos son erectos, a primeiros da estación desfavorable morren e manteñen a parte que porta as xemas sobreviventes, como Alcinos alpinus, Helianthemum almeriense; caméfitos suculentos, con caules suculentos, como Salicornia herbácea.