Os principais procesos abióticos (hidrólise, fotodegradación, procesos redox) e bióticos que determinan a persistencia, transformación ou degradación de antibióticos incorporados ao solo son: sorción-desorción; afinidade por compoñentes orgánicos e non orgánicos do solo; absorción polas plantas; transporte pola auga de escoamento superficial; percolación e transferencia a outro compartimento ambiental.

A taxa de degradación depende: 1) da estrutura molecular e das propiedades fisicoquímicas dos antibióticos (cun intervalo de vidas medias, DT50, de menos dun día a case dez anos); 2) do tipo de solo; 3) da temperatura; e 4) da humidade.

Os antibióticos divídense segundo o valor do coeficiente de sorción: 1) cun K_oc superior a 4.000 L kg^-1, son inmóbiles e moi persistentes, con unha DT50 superior a 60 días; 2) con K_oc inferior a 15 L kg^-1, son moi móbiles e facilmente degradables, baixa persistencia, DT50 inferior a 5 días.

Polo momento ningún regulamento da UE contempla a avaliación de riscos dos solos contaminados pola presenza de medicamentos. En marzo de 2019, a Comisión Europea presentou a Strategic Approach to Pharmaceuticals in the Environment que inclúe accións para contrarrestar estes efectos, abarcando todo o ciclo de vida dos produtos farmacéuticos, desde o deseño e a produción até o seu uso e eliminación. A forma na que se abordará a avaliación de riscos ambientais para os produtos veterinarios será mediante o novo regulamento veterinario (Regulamento (UE) 2019/6) que entrou en vigor o 28 de xaneiro de 2022.