Aplicación de métodos científicos para identificar, cuantificar a súa abundancia e biomasa, describir o ciclo biolóxico e as súas adaptacións ao medio dos organismos que habitan no solo.

As técnicas de estudo poden ser: 1) directas, mediante extraccións dinámicas a partir de mostras de solo intactas (o funil Berlese-Tullgren para a extracción seca e o funil de O’Connor para a extracción húmida), ou ben trampas de caída ou pitfall; 2) indirectas, por medio de rastros ou pistas que informan da actividade da fauna, como feces (coprólitos, dexeccións de miñocas e artrópodos), galerías, crotovinas, tobos, niños, toupiñeiras, ou na superficie do solo: turrículas e termiteiros, entre outros.