Procedemento para medir de forma indirecta a biomasa microbiana metabólicamente activa dun solo mediante a adición dunha disolución de glicosa a unha mostra de solo pre-incubada a unha determinada temperatura, seguida da determinación bioquímica (por exemplo, cunha trampa de álcali) do dióxido de carbono producido despois dun período de tempo, como consecuencia do metabolismo respiratorio dos microorganismos activos presentes na mostra.

Mediante o uso de inhibidores metabólicos das bacterias (como o antibiótico estreptomicina) ou dos fungos (como o antifúnxico cicloheximida) pódese determinar especificamente a fracción de biomasa activa correspondente aos fungos ou as bacterias, respectivamente. Difire do método da fumigación-extracción en que este método mide exclusivamente a biomasa microbiana activa do solo, non a correspondente aos microorganismos dormentes ou mortos.