Ión de fórmula química NO₃⁻. É un dos anións dominantes no solo. Pode proceder da mineralización da materia orgánica e da oxidación bacteriana do amonio (NH₄⁺), especialmente en condicións acedas, así como da atmosfera (fixación biolóxica e precipitacións acedas), dun uso excesivo de fertilizantes químicos e da aplicación incontrolada de xurros. É extremadamente móbil no solo, e non é adsorbido polos seus compoñentes a ningún pH. Tende a ser absorbido pola biomasa microbiana do solo e polas plantas durante o período de crecemento. A dispoñibilidade de nitróxeno para as plantas tende a depender da taxa á que o nitróxeno-orgánico pasa a nitróxeno inorgánico (mineralización). As concentracións altas de nitrato no solo e nas augas superficiais poden supoñer un risco para a saúde pública. A Directiva de nitratos da UE establece un límite de 50 mg L⁻¹ para a auga potable. Para algunhas bacterias que son descompoñedoras anaerobias facultativas, o nitrato pode substituír ao osíxeno como aceptor terminal de electróns. A redución do nitrato pode dar nitrito (NO₂⁻), e nitróxeno libre (N₂) (desnitrificación), que é un proceso importante en solos anegados.