Contido de auga (θ_fp) na zona radicular por debaixo do cal as forzas de adsorción de auga do solo superan ás que pode xerar a planta para extraer a auga para o seu crecemento. Os tecidos mursolo dunha forma tal que non son capaces de recuperar a súa turxescencia mesmo se se coloca a planta na escuridade nunha atmosfera húmida durante 12 horas e, en consecuencia, a planta morre.

Dado que o valor do potencial matricial ao cal iso ocorre depende do tipo de planta, tómanse como referencia as plantas mesófilas e, especificamente, o xirasol anano. Emporiso, a efectos prácticos tómase como valor medio un potencial matricial de -1500 kPa (pF = 4,2). Este modelo conceptual, que se utiliza en estudos de rega, considera que se trata do límite inferior do contido de auga do solo dispoñible para as plantas, por riba (valor negativo) do cal as funcións fisiolóxicas das plantas non se ven afectadas.

Con todo, a resposta da planta depende do poder evaporatorio da atmosfera, ademais do contido de auga no solo, polo que este non basta como criterio para establecer a dispoñibilidade de auga para as plantas. En realidade, a dispoñibilidade de auga para as plantas redúcese coa diminución do contido de auga do solo e, por conseguinte, a planta pode sufrir un estrés de auga progresivo e unha diminución do crecemento bastante antes de que se acade o punto de murchamento permanente. Porén, a pesar de carecer dunha base física universal, o uso deste concepto xeneralizouse na xestión da rega pola súa simplicidade, a pesar de constituír unha simplificación arbitraria e un intento bastante simplista para caracterizar un proceso dinámico, polo que non se pode considerar como un valor característico e constante para un solo dado.