Molécula de baixo peso molecular que forma quelatos co ferro trivalente (non biodispoñible), cunha afinidade moi alta e específica. Nesta forma o ferro pode ser absorbido e asimilado por un organismo, o que asegura ao organismo o aporte nutricional deste elemento a partir de compostos inorgánicos case insolubles.

Moitas bacterias, tanto G + como G -, producen e segregan sideróforos para eliminar o ferro do entorno extracelular.

A presenza de ferro soluble na fase líquida do solo, Fe²⁺, exerce un efecto inhibidor da formación de sideróforos, que só ten lugar en caso de carencia de ferro, o que evita problemas de toxicidade por exceso de ferro no organismo.

Os sideróforos poden competir polo ferro unido a fosfatos orgánicos, polo que, ademais de favorecer a nutrición en ferro, contribúen á solubilización de fosfatos inorgánicos e á hidrólise de fosfatos orgánicos e poñen fósforo a disposición da planta, o que ocorre en solos ácidos.